.

« چرا سرزمین عرفات را محل معارفه و شناخت می نامند؟»

      آدم (ع) پس از رانده شدن از بهشت، به کوه سراندیب هند (آدم در ماه رمضان، روز جمعه و هفت ساعت از روز گذشته بود که به زمین آمد. چهل شبانه روز چیزی نخورد و گرسنه بود، هر آبی که از چشمش می ریخت از آن درخت رستی و هلیله و بلیله و دیگر داروها که فرزندانش از آن منفعت می برند و امروز داروهای جهان از هندوستان می آورند. (منطق الطیر ، ص 265)) فرود آمد و همسرش، حوا در جده. آدم مدتی در کار خویش حیران و گریان بود، او سیصد سال در فراق بهشت و حوا گریست تا خداوند توبه اش را پذیرفت و پس از آن، جبرئیل وی را به مکه راهنمایی کرد و دستور داد در آن جا خانه ای بسازد. آدم در حین طواف آن خانه به یاد حوا در پی او راه افتاد و به طرف عرفات آمد. حوا از جده و آدم از مکه به سوی هم آمدند تا با هم رو به رو شدند که آن جا را چون محل معارفه است، عرفات گویند.